De reuzenvoet van Mercurius, de kletsende heks van Haarlem en zelfs een zeemeermin in het Spaarne: dit zijn mythes die misschien niet direct een lampje bij je doen branden. Toch branden sinds vandaag zes van dit soort nieuwe mythische figuren in de binnenstad van Haarlem voor de wandelroute Dwalen met Verhalen.
De zes figuren zijn mede op initiatief van Chantal Bakhuis geplaatst. “We hebben dit gedaan voor de winkeliers en ondernemers in Haarlem”, zegt Bakhuis die bezig is de zeemeermin in de Barteljorisstraat te installeren. “We hebben gekeken naar wat er leuk is om de binnenstad mee te verlichten, maar willen daarnaast ook een verhaal brengen.”
Nieuwe Mythes
De nieuwe mythes zijn geschreven Nicoline van Slingeland en zijn flink aangepast of verzonnen. Ze zijn nog niet zo bekend bij de Haarlemmers. Want de legende van een zeemeermin die liever een riviermeermin wilde zijn, doet menig wenkbrauw fronsen.
“Hier ook een zeemeermin, dat is mij niet bekend”
Voorbijganger Huib.
“Ik weet dat ze in Kopenhagen een zeemeermin hebben, maar dat er ook een zou zijn in Haarlem is mij niet bekend”, lacht voorbijganger Huib.
“Dat lijkt me een zeemeermin”, zegt Jordy, die staat te kijken naar het blauwe werk. “Maar ik weet niet of dat nou bij Haarlem hoort. Ik ken die mythe eerlijk gezegd niet.”
Tekst gaat door onder de foto van de riviermeermin in de Barteljorisstraat.
Op de vraag of Jordy iets weet van een reuzenvoet van Mercurius schudt hij met zijn hoofd. “Dat zal wel iets zijn met de Oude Grieken, maar hier heb ik er nog nooit van gehoord.”
Bij Huib gaat wel een lampje branden. “Er is zo’n voet bij de Gravestenenbrug aan het Spaarne. Misschien heeft het daar mee te maken. Anders zou ik het niet weten.”
Lees hieronder een van de mythes.
“Luiden de Damiaatjes, dan komt de heks weer met haar praatjes.” Er was eens een praatgrage heks. Vanaf het moment dat ze wakker werd, kon ze haar kaken niet stil houden. Ze was vaak te zien bij de stadspoorten waar ze tegen voorbijgangers sprak. Daardoor kwamen er op den duur minder bezoekers naar de stad en dus namen de wachters de heks gevangen. Ze sloten haar op in een kamertje boven in de Grote of Sint-Bavokerk. In die tijd kwam veel geboefte en sinister volk de stad onveilig maken. Daarom besloot het stadsbestuur 's avonds de poorten te sluiten. Ondertussen verveelde de heks zich stierlijk en ze beloofde iedere avond de damiaatjes te luiden als ze in ruil daarvoor weer mocht kletsen. En wat denk je? Vonden ze dat een goed idee?
Het beeld van die voet aan het Spaarne heeft inderdaad met dit project te maken. Maar de verhalen van Dwalen met Verhalen zijn niet allemaal aangedikt of aangepast.
“Voor het verhaal van Kenau (die vocht tegen de Spaanse onderdrukking – red.) hebben we goed research gedaan. Dat wil je goed vertellen”, vertelt Bakhuis. “Daarnaast kijken we ook naar het maatschappelijke karakter van nu en de diversiteit. Kenau was een sterkte vrouw, maar hoeft niet in kwaad daglicht gezet te worden.”
Video: “De zeemeermin brandt”
De lampen zullen nog tot en met 1 februari fonkelen, maar dan moeten ze het wel gaan doen. Bakhuis lachend: “Zo’n eerste keer kom je voor uitdagingen te staan. We zijn natuurlijk duurzaam met de lichtbundels. We zitten op het stroomnetwerk van de gemeente en het eigen netwerk van Haarlem Lichtstad. En die twee werken nog niet heel goed samen. Maar het gaat natuurlijk goed komen. Deze zeemeermin zal fantastisch branden.”
