Pijn, verdriet, machteloosheid waren voelbaar gisteravond in Theater de Liefde. Een groep Syrische muzikanten had een benefietavond georganiseerd voor Syrische slachtoffers van de aardbevingen. Een van de bezoekers was de Syriër Khalil Alghanem: “Dit is heel mooi.”
Binnen een week was het idee om ‘iets te moeten doen’ gegroeid tot de avond die het was geworden.
“Ik voelde me machteloos”, vertelt Jawa Manla, een van de bedenkers van het concert. “Je kan wel geld sturen, maar wat doe je zelf? Toen ontstond het idee om iets te doen, maar hoe?”
De 27-jarige muzikante woont acht jaar in Nederland en kent Haarlem goed, maar woont inmiddels in Leiden. Haar zus en vader, beiden ook betrokken bij de avond, wonen nog wel in de stad.
Sjakie bedankt
Via haar Facebookoproep kwam er vorige week een hulpbrigade op gang van mensen die wilden helpen met het organiseren van de benefietavond. Sjakie Haverkorn (meerdere malen genoemd tijdens de avond) legde het contact met Theater de Liefde.
“Ik was verbaasd over alle hulp”, vervolgt Jawa. “Ik voelde me niet alleen. Heel mooi en Sjakie: heel erg bedankt!”
Medelijden
Nadat burgemeester Jos Wienen de avond inleidde, waarin het woord medelijden meerdere keren werd gebruikt, werd de zaal nog meer met de neus op de feiten gedrukt door het verhaal van Munzer Al Kaddour.
“Ik heb toen de boodschap moeten vertellen, verschrikkelijk.”
Munzer Al Kaddour
Een Syrische vriend van hem, wonend in Nijmegen, probeerde al een hele poos zijn vrouw en dochters naar Nederland te halen. Na een lang proces zag het ernaar uit dat het ging lukken.
Eindelijk zou hij zijn gezin weer kunnen zien. Maar toen kwam de aardbeving en bleef het stil. De man hield hoop, maar de stilte uit zijn moederland hield aan. Het zou stil blijven.
“Ik heb toen de boodschap moeten vertellen dat zijn vrouw en dochters de aardbeving niet hebben overleefd. Ik kan je niet beschrijven hoe vreselijk dat was”, vertelt Munzer op het podium.
Korte video van de avond. Tekst gaat onder de video door.
Khalil Alghanem had alles rustig aangehoord. Meer beweging kwam nadat de eerste noten door de zaal klonken. Terwijl hij de herkenbare klanken vereeuwigde met zijn telefoon zei hij zachtjes: “Dit is echt mooi.”
De muziek die je normaal alleen in films hoort, werd door meerdere telefoons vastgelegd en de zaal werd gedurende het concert in een staat van beroering gebracht.
Syrië dichterbij
Na meerdere liedjes, gedichten en verhalen – en Khalil die bleef zeggen hoe mooi hij het vond – kwam er een einde aan de warme avond. Terwijl het applaus nog klonk, betrad zichtbaar ontroerd, Mylou Frencken het podium.
“Wat gebeurt er nu met me”, snikte ze. “Syrië voelt ver. Ik ken het alleen van het Journaal, het voelt zo ver weg. Nu is het minder ver. Syrië is dichterbij. Dank je wel, allemaal. En vergeet zo meteen niet een drankje te drinken.”
De kaartverkoop en baromzet gaan namelijk naar de Syrische slachtoffers van de aardbevingen.
